Dwuksiążka, czyli ta sama historia opowiedziana z dwóch perspektyw

Amelia mieszka w Zamku - apartamentowcu w Warszawie. Ma jedenaście lat. Rysuje, marzy i zmaga się z genialnym, choć aspołecznym bratem Albertem. Kuba wraz z rodziną wprowadza się do Zamku. Ma jedenaście lat. Główkuje, majsterkuje, stara się nie wpadać w kłopoty (co niezbyt mu wychodzi) i zmaga się z wścibską i natrętną siostrą Mi. Obydwoje chyba się lubią, choć są przekonani, że ta druga strona za nimi nie przepada. W końcu wplątują się w zagadkę pojawiających się w Zamku duchów, które wyglądają zupełnie jak ich sąsiedzi.

"Ludzie zawsze mają swoja tajemnice. Chodzi tylko o to, żeby je odgadnąć."

Tajemnicze zaginięcie sprzed niemal czterdziestu lat. Dziennikarz niszowej gazety skazany za zniesławienie. Nieprzewidywalna i szalona mistrzyni researchu. Afera na światową skalę. A w środku tego wszystkiego mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet.

Kontynuacja Harry'ego Pottera - wielki powrót czy niekoniecznie?

Harry i Ron się zestarzeli, Ginny przybyły zmarszczki, Hermiona jest zmęczonym życiem ministrem magii. Wszyscy mają już dzieci i tylko tu i tam krążą plotki o tym że Voldemort pozostawił po sobie potomka. Jak toczy się życie czarodziejów po dwudziestu latach od czasów bitwy o Hogwart? Jakim ojcem okazał się być Chłopiec, Który Przeżył? I jakie zagrożenie tym razem czyha na świat magii?

III wojna światowa. Rosja. Metro.

Po III wojnie światowej mieszkańcy Moskwy zeszli do podziemi – schowali się, niczym szczury, w metrze, jedynym miejscu, w którym mogą żyć pomimo śmiercionośnego promieniowania, z dala od zmutowanych stworzeń i ton gruzu. Jednak nie tylko na powierzchni czają się niebezpieczeństwa. W ciemnych tunelach metra ludzie tracą zmysły, giną w niewyjaśnionych okolicznościach, toczą ze sobą wojny, są zmuszeni do żywienia się mchem i grzybami. Artem, jeden z mieszkańców WOGNu, najbardziej na północ wysuniętej stacji metra, musi ostrzec wszystkich przed nowym zagrożeniem – Czarnymi. Jak skończy się jego misja?

Jaki sens ma zbieractwo książek, czytanie młodzieżówek i... prowadzenie bloga? (kryzys i kilka ostrzejszych słów)

Zwątpienie, poczucie bezsensu, lenistwo, brak zaangażowania i pasji - oto główne powody, dla których od w r z e ś n i a bycie tu jest dla mnie coraz mniejszą przyjemnością, żeby nie powiedzieć - nie dającym mi radości obowiązkiem. Coraz częściej pojawiają się w mojej głowie myśli: zrezygnować z bloga i z pisania recenzji? Angażować się w to? Pisać na siłę? Zmobilizować się? Jaki to ma sens?