Pokój, dwóch mieszkańców i kilka lat zamknięcia - historia, w którą trudno uwierzyć

Pokój to osobista forteca. To miejsca przeznaczone tylko dla nas. Tu możemy robić, co nam się podoba, nie narażają się na wścibskie spojrzenia. Pokój to nasza kryjówka, nasz kawałek przestrzeni. Miejsce, gdzie spędzamy sporą część czasu - ucząc się, pracując, leniuchując. Tu czujemy się bezpiecznie i dobrze. Co by jednak było, gdybyśmy zostali w tym pokoju zamknięci? Bez możliwości wyjścia... Na kilka lat. Sami. Może jedynie z małym dzieckiem, które nie zna świata poza Pokojem. Jak wytłumaczysz mu, że poza ścianami istnieje coś więcej - cały świat, którego nie może zobaczyć? A gdybyś sam był tym dzieckiem nie zdającym sobie sprawy z tego, że żyje w więzieniu?

Trzech (lub więcej) psychopatów zamkniętych w jednej powieści

Co zrobilibyście oko w oko z mordercą? Jak zareagowalibyście na myśl, że ten czai się tuż za rogiem? Obserwuje? Skrada się? Straszy? Czy odważylibyście się wyjść do ogrodu, nie zamykając drzwi? Czy nie balibyście się otworzyć wszystkich okien w parny dzień? 

Jak czulibyście się z myślą o tym, że ktoś chce Waszej śmierci? 

Bezbronni, sami w pustym domu, bez gwarancji, że zacznie się dla Was kolejny dzień.

Rebecca po śmierci męża nie ma ochoty żyć. Z każdym dniem coraz bardziej jest przekonana, że samobójstwo to jedyne rozwiązanie. Jednak jej plany krzyżuje wizyta młodego małżeństwa - Ingi i Mariusa oraz starego przyjaciela.
W tym samym czasie, jednak w zupełnie innym miejscu, dom sąsiadów Karen stoi dziwnie pusty, choć jeszcze niedawno żyło tam dwoje staruszków.
A Sabrina, Agneta i Clara dostają listy z pogróżkami.
Czy coś (lub ktoś) łączy losy tych na pozór obcych sobie ludzi?