Drugoplanowe morderstwo w mafijnej aferce

W kryminałach jest coś pociągającego. Zagadka , brudne sekrety, zbrodnie, o których nam się nawet nie śniło (a jeśli tak, to chyba coś jest nie do końca w porządku). Wypieki na twarzy, gdy z coraz większym zaintrygowaniem śledzimy śledztwo, podejrzewamy podejrzanych i z rosnącą nieufnością przyglądamy się coraz większej liczbie bohaterów, którzy, to nie wykluczone, mogliby popełnić zbrodnię. Detektywa podziwiamy za bystrość umysłu, wyrzucając sobie brak podobnej domyślności. No a końcówka? Istny koszmar, bo na takie rozwiązanie byśmy nigdy nie wpadli, choć przecież to było takie oczywiste, takie proste. Za co kochamy kryminały? Za to, że możemy się rozluźnić, oceniać, typować, rzucać podejrzeniami na prawo i lewo i zgłębiać psychopatyczne umysły - a to, że ktoś zginął... No przykre, ale to przecież tylko na papierze.

Gaiman po raz pierwszy, po raz drugi! Powrót do świata nieco psychicznej, dziwacznej baśni

Taka malutka książeczka. Z takim bajowym obrazkiem na okładce. I ten niewinny tytuł - Ocean na końcu drogi. I Gaiman. Psychiczny Gaiman, którego znałam niestety tylko z Koraliny, bajki, zapewne przez większość z nas kojarzoną z przyszytymi do twarzy guzikami zamiast oczu. Gaiman z chorą wyobraźnią i dziwacznymi pomysłami o niezidentyfikowanych źródłach. Gaiman, który musiał mieć intrygujące dzieciństwo, skoro opisywane przez niego dzieci mają tyle magicznych przygód. Tym razem autor zaprasza nas na farmę Hempstocków rządzoną przez dwie kobiety i jedną dziewczynkę, noszących to samo nazwisko, do miejsca, gdzie staw jest oceanem, a  księżyc świeci z dwóch stron domu...

Pasja przypominająca bardziej szaleństwo niż hobby i ciutka metateorii

Dla większości ludzi na świecie zegarek służy do wyznaczenia godziny. Dla innych jest ładną ozdóbką pasującą do stroju. I tylko nieliczni mają na ich punkcie istną obsesję. Zbierają je, kolekcjonują, rozmawiają o ich częściach składowych, rozprawiają o wskazówkach, chronometrach, paskach i tarczach, podziwiają, oglądają, opisują. Ile jest w stanie zrobić pasjonat dla jednej z najwspanialszych kolekcji czasomierzy na świecie? Czy dla kilkunastu niewiarygodnie cennych zegarków mógłby zabić?

Z prochu powstałeś, w proch się obrócisz, a potem cię postawią na kominku...

Ból po stracie bliskiej osoby może okazać się całkowicie destrukcyjny, zwłaszcza, jeśli tą osobą jest własne dziecko. Oto świat, który do tej pory znaliśmy, jeden z najważniejszych fundamentów naszego życia, czyli rodzina, burzy się z łoskotem, zostawiając nas z pytaniem: Dlaczego? I czy można było coś zrobić? Czy sprawy mogły pobiec zupełnie innym torem? Czy ona mogła żyć? 

Na skrzydłach miłości i to całkiem dosłownie

Mętlik w głowie. Obiecałam sobie kiedyś, że już nigdy, NIGDY nie zacznę recenzji tymi słowami. Że już nigdy nie napiszę, nawet, gdyby to była prawda, że nie potrafię w żaden sposób usystematyzować swoich myśli. Dzisiaj jednak nie wytrzymałam. W mojej głowie panuje chaos, zamieszanie, harmider i wszechobecny nieporządek. Nie, raczej totalna pusta. Nie potrafię jasno stwierdzić - czy Osobliwe i cudowne przypadki Avy Lavender mi się podobały, czy może... nie za bardzo? A może coś pośrodku?

Recepta na nieudany związek? Muzyka, nieco szaleństwa i niezaplanowana nocna podróż

To było całkiem przypadkowe spotkanie. Był koncert. I on tak po prostu się do niej odwrócił. Nick i Norah. Ich znajomość zaczęła się tym jednym zdaniem: "Wiem, że to dziwne pytanie, ale czy miałabyś coś przeciwko udawaniu mojej dziewczyny przez następnych pięć minut?". No i ona... się zgodziła. Czy można odegnać od siebie koszmar nieudanego związku w jedną jedyną noc? Czy szalona podróż dwójki nieznajomych będzie w stanie odmienić ich życie? 

Chemicznie spaprane dwudziestoletnie życie w klatce (???)

W swoim życiu często dążymy do doskonałości. Dbamy o swój wygląd, odwiedzamy regularnie fryzjera i centra handlowe, spędzamy godziny przed lustrem. Rozwijamy również swoje pasje, zainteresowania, staramy się być najlepsi w tym, co robimy. Chcemy być idealni. Po wielu latach genetycznych eksperymentów z probówek i doświadczeń powstaje pokolenie ludzi perfekcyjnych. Nie chorują, mają długie życie, są piękni i zdają się być wiecznie młodzi. Jednak nie wszystko co piękne, trwa wiecznie...

Harry się starzeje, Harry przechodzi okres... buntu

Piąty rok nauki w Hogwarcie...

Spotkanie dementorów na Grimmauld Place...

Umbridge Wielkim Inkwizytorem Hogwartu...

Gwardia Dumbledore...

Powrót Tego, Którego Imienia Nie wolno Wymawiać...

Tajemnicze sny i więź z Czarnym Panem...

A do tego becząca Cho... Gość w zakazanym lesie... Sumy... Zakon Feniksa... Zamknięty Syriusz... Quidditch... Numery Freda i Georga... Hermiona i Ron prefektami... Pomylona Lovegood... Niewidzialne Testrale... Szpital Świętego Munga... 

Po prostu czarna magia.

Zapowiedź czegoś naprawdę interesującego, natłok akcji i dziwnych zdarzeń i być może jedna z najlepszych (choć najgrubszych) powieści z serii o Harrym Potterze. 

Co się stało z Laurą Anderson?

Najbardziej intrygujące i kontrowersyjne zdarzenia mają miejsce w małych miasteczkach. Na pozór spokojnych, cichych, przyjaznych, gdzie wszyscy się znają i gdzie nikomu nie przeszło by nawet przez myśl, że tutaj może zdarzyć się... coś strasznego. A  zaginięcie młodej dziewczyny zdecydowanie jest rzeczą straszną. 

Laura Andersona była piękną, utalentowaną nastolatką, przed którą było jeszcze całe życie. Kto mógłby się spodziewać, że nagle tak po prostu zniknie? Puf i już jej nie ma. Wyjechała, uciekła? Została porwana? A może zamordowana? Jeśli tak, to kto mógłby to zrobić? 

Pytania bez odpowiedzi gnębią mieszkańców Palokaski. Ludzie szukają winnych. Wśród nich jest Miia, była policjantka, która zaczyna pracę jako pedagog szkolny, w tym samym liceum, w którym uczyła się ona sama i Laura. Chce dowiedzieć się, co się stało z  dziewczyną.

Morderstwa, czyli ciekawe uzależnienie

Tuppence się nudzi. Tuppence ma dość swojego monotonnego, poukładanego  życia. Tuppence chciałaby znów poczuć dreszczyk emocji. Tuppence tęskni za zagadkami detektywistycznymi, morderstwami, kradzieżami, porwaniami, śledztwami i przestępstwami. Tuppence zrobi wszystko, aby do tego wrócić.

I Tuppence ma szczęście.

Pewnego dnia do domu państwa Beresford przychodzi pewien mężczyzna. Proponuje młodemu małżeństwu przejęcie na jakiś czas Międzynarodowej Agencji Detektywistycznej Blunta. Tommy się zgadza. Tuppence się zgadza. Żądna wrażeń para rusza do akcji, rozwiązując kolejne zagadki i wprowadzając w życie metody znanych detektywów.

Czerwona jak miłość... Biała jak krew

Biel. 

Białe mogę być kwiaty, mówi się, że ludzie mają białą skórę, może być biała kartka, biały wiersz, biała jest suknia ślubna, biały welon, biały kruk, rozbój w biały dzień, biała gorączka, biała śmierć, ktoś jest biały jak ściana, można się bawić do białego rana, a rycerze zawsze przyjeżdżają na białym koniu.

Biel. Leo kojarzy ją z pustką, samotnością, ciszą, smutkiem. 

Czerwień.

Czerwone są tulipany i róże, ktoś może się zrobić czerwony jak burak, czerwone są usta, serce, krew, niebo robi się czerwone o zachodzie i wschodzie słońca, niektórzy mają niemal czerwone włosy, zmęczeni ludzi mają zaczerwienione oczy, czerwień to kolor namiętności. 

Czerwień. Leo wie, że to symbol miłości i pożądania.

74) Profesor

William Crimsworth zbuntowawszy się swoim wysoko położonym wujom, wyjeżdża do hrabstwa X, aby tam szukać pracy i szczęścia. Jednak jego chlebodawca, będący równocześnie jego bratem, jest dla niego surowy, niesprawiedliwy i oschły, i nie daje mu zbyt wysokiego wynagrodzenia. Niezaspokojony William postanawia wyruszyć w świat, by tam szukać dla siebie miejsca. Trafia do Brukseli, malowniczej Belgii, gdzie otrzymuje posadę nauczyciela języka angielskiego w szkole dla chłopców, a następnie w szkole dla dziewcząt. Tam dopiero zaznaje spokoju i... miłości. Dzięki ciężkiej pracy i dążeniu do celu, jego życie powoli nabiera kolorów. 

Ostatnio okropnie ciągnie mnie do literatury z innych epok. Zwłaszcza do (a jakże by inaczej) romantyzmu. Przeczytałam wszystkie ballady Mickiewicza, kilka dramatów i oczywiście nie mogłam ominąć powieści z wiktoriańskiej Anglii. Najpierw "Jane Eyre", potem "Ruth"... I znowu wracam do sióstr Brontë. Tym razem wybór padł na "Profesora", pierwszą książkę Charlotte Brontë.

62) Filip Szalony

Ponosi Was czasem energia? Lubicie bujać w obłokach i wymyślać niestworzone historie? Mylicie prawdę z fałszem? Macie zamiar spisać swoje pomysły na papierze? Jeśli tak, to ta książka powinna Wam się spodobać. 

Filip Szalony to gimnazjalista z wybujałą wyobraźnią i niekontrolowaną kreatywnością. Nigdy nie wiadomo czy mówi szczerze, czy akurat kłamie. Więc rozumie się samo przez się, że ma tylu wielbicieli, co wrogów. Jego życie to pasmo wpadek, kłopotów, zabawnych sytuacji i wymyślanych historii. W kolejce czeka napisanie powieści, udowodnienie istnienia UFO oraz stworzenie wynalazku. Czy Filip sprosta tak... trudnym zadaniom? Się zobaczy.

To jest jedna z tych książek, która, owszem, jest ciekawa, ale nie zachwyca. Powieść do przeczytania i do zapomnienia. Historia Filipa i jego szalonej rodzinki jest po prostu przeciętna.

52) Drużyna 1. Wyrzutki

Skandia to kraj żeglugi i wielkich wojowników. Każdy chłopak, który chce coś znaczyć, musi się nauczyć walki, strategi, posługiwania się bronią, no i myślenia. Musi być odważny, nieustraszony, silny i... niebezpieczny. Inaczej nie ma życia. Do dorosłości przygotowują ich specjalne treningi. Chłopcy zostają podzieleni na grupy i muszą udowodnić, że to ich drużyna jest najlepsza. 

W ten sposób powstają dwie silne drużyny - Rekiny z Tursudem na czele i Wilki z Rollondem. Są jeszcze Czaple, ale czy warto o nich w ogóle wspominać? Składa się z wyrzutków, których nikt nie chciał i którzy są po prostu najsłabsi. Hall - przywódca,  Wulf i Ulf - ciągle kłócące się bliźniaki, Stig - niezrównoważony siłacz,  Edvin - taki przeciętniak, Jesper - złodziejaszek, Stefan - błazen z ciętym językiem i Ingvar - ślepy niedźwiedź.

Lepszej drużyny nie mogli sobie wymarzyć.

51) Weronika postanawia umrzeć

Jak często zastanawiamy się, czy nasze życie jest takie, jakbyśmy chcieli? Żyjemy często tak, aby nie wyróżniać się z tłumu, robić to, co inni od nas oczekują. Robimy to, co uchodzi za normalne, unikamy szaleństwa. Przyzwyczajamy się do tego, co jest wokół nas. Ludzi odmiennych bierzemy za wariatów. Nie chcemy znać kogoś innego. Lubimy codzienność i poukładane życie. Ale czy na pewno tego chcemy? W końcu znudzi nam się monotonia.

Tak samo, jak któregoś dnia znudziła się Weronice...

I wtedy postanowiła z tym skończyć. Na zawsze. Nie ze względu na biedę, problemy, czy brak szacunku. Po prostu. Bez powodu. Z nudy. Targnęła się na własne życie. Ale przetrwała. Nie umarła. Jeszcze nie. 

Trafiła do Vilette - szpitala psychiatrycznego. Miejsca dla osób innych, szalonych. Dla tych, którzy nie chcieli żyć między ludźmi, którzy ich nie rozumieją. Ludzi, którzy uważają ich za gorszych. I tutaj zaczyna rozumieć, kim naprawdę jest Weronika. Kim była, a kim chce być. Weronika postanowiła umrzeć. A teraz chce żyć.

36) Deklaracja

"Nazywam się Anna.

Nazywam się Anna i nie powinno mnie tutaj być. Nie powinnam istnieć.

Ale istnieję."

Grand Hall Wielka Brytania, rok 2140... 

Tutaj właśnie mieszkają nadmiary. Dzieci, które nie powinny w ogóle istnieć, które tylko przeszkadzają. Zajmują niepotrzebnie miejsce na planecie. Kradną wartościowe zasoby. Nikt ich nie potrzebuje. Trzymają je tylko z litości. Aby odkupić grzechy rodziców, którzy wbrew Deklaracji wydali je na świat, muszą służyć legalnym. Czyli tym, którzy coś znaczą. Nadmiary  uczą się jak być wartościowym zasobem. Jak nie przeszkadzać innym. I tego, jak bardzo są niepotrzebne i nieważne.

33) Telemach w dżinsach

Wyjechał z internatu w Jerzmanowie, aby szukać ojca. Widział go w telewizji i od tamtej pory chce z nim porozmawiać. Nie, nie, nie chce od niego litości, tylko pogadać. Teraz Maciek Łańko go szuka, jeździ po prawie całej Polsce. Ojca jeszcze nie znalazł, ale za to mnóstwo innych ciekawych ludzi spotkał. Jojo, Romeo, Dorota, Bufalo... a gdzie jego staruszek? W Ełku, w Gdańsku, Poznaniu, Warszawie? Ale na pewno Maciek nie spocznie, dopóki go nie pozna. Wszyscy Łańkowie są strasznie uparci.

„Czas? Kto by przejmował się czasem. Niech sobie płynie, bo i tak nikt go nie zatrzyma.”

Adam Bahdaj jest mi znany z książki "Wakacje z duchami". Książkę pokochałam, jest zabawna, pełna humoru i pomysłowa. Dlatego też sięgnęłam po "Telemacha...". Nie zawiodłam się. Autor ma tak charakterystyczny, świetny styl pisania! Podziwiam go i uważam za geniusza.

32) Adrian Mole lat 13 i 3/4. Sekretny dziennik

Ajajaj! Jak trudno być nastolatkiem-intelektualistą w niepełnej rodzinie w społeczeństwie pełnym zwyczajnych ludzi! I to w dodatku mając pryszcze! Zwariować można. Ale Adrian Mole już przyzwyczaił się do takiego stanu rzeczy. Co robi w wolnych chwilach? Opiekuje się chorym starcem, pisze wiersze do BBC, zakłada czerwone skarpetki, czytuje różne gazety, zadaje się z wieloma dziwnymi ludźmi i oczywiście pisze swój wieczny dziennik. Jak minął dzień, postanowienia, opinie na wszelakie tematy i miłość do Pandory. Taaaa... z takim to dopiero zwariować można!

Już od pierwszych stron Adrian Mole podbił moje serce. Trudno spotkać bardziej pokręconego nastolatka, który ma tak dziwne spojrzenie na świat. Czasem tak mi się chciało śmiać, że... no, nie wiem. Czasem- prawie cały czas się śmiałam! Jego historie, perypetie rodzinne i opinie są tak rozbrajające, że nic, tylko się śmiać.

28) Felix, Net i Nika oraz Świat Zero 2

W poprzedniej części przyjaciele przeszli przez tajemniczy pierścień, przez który zamiast przenieść się w czasie, przenieśli się do świata alternatywnego. Teraz sytuacja się pogarsza. Super paczka dalej "skacze" do coraz bardziej odległych światów. Coraz mniej rzeczy zgadza się z ich domem. Ze światem zero. Do tego cały czas natrafiają na Złotego Jeża. Kim jest i czego chce od przyjaciół? Czy Felix, Net i Nika w końcu dotrą do domu? A co z ich alterami?

„-A jak coś zepsuliśmy? – zapytał cicho Net. – Popsułem kiedyś opiekacz do tostów, no i… jeszcze kilka mało istotnych urządzeń. Ale to zupełnie inna przykrość, zepsuć cały wszechświat!”

Nie wiem czemu, dziesiątą część jednej z moich ulubionych serii czytałam chyba z cztery miesiące. Aż wstyd się przyznać. No, w końcu przeczytałam. Ale nie powiem, żebym była zachwycona. Owszem, nie jest zła, ale jednak trochę nudziłam się w niektórych momentach.