Co tam czytasz?

Dzisiaj taki luźny post i mam nadzieję, że Wam się spodoba. I że wyrazicie własne zdanie ^^  Dawno nie pisałam moich dyskusji... Dzisiejsze rozmyślania, to:

Zgadzacie się z teorią, że człowieka można poznać po tym, co czyta?

Zmiana wystroju ^^

Czyli Zienka zrób robi przemeblowanie. Przepraszam, że tak cięgle zmieniam wygląd bloga, ale w każdym coś mi nie pasuje. Mam nadzieję, że wariant z kotem i deskami wytrzyma trochę dłużej. Jak Wam się podoba? Czy lepiej było wcześniej? Kolorystyka jest w porządku? Mnie osobiście zauroczyło to zdjęcie z kotem, więc musiałam je mieć w nagłówku, ale zawsze mogę zmienić. Nie jestem specem w tych sprawach, dlatego nie wszystko jest perfekcyjnie, ale mam nadzieję, że podpowiecie mi, co zmienić. Jak dla mnie jest o wiele lepiej, ale każdy ma swój gust. 

65) Karolina XL

Wcześniej miałam styczność z powieściami Marty Fox i wiem już, że raczej zachwycające nie są. Ot, takie luźne lektury na odprężenie. Tak więc po "Karolinie XL" wiele się nie spodziewałam. Ale skąd miałam wiedzieć, że ta książka będzie aż tak nudna?

„Życie to nie książka, nie powinno się go odkładać na półkę, gdy nam coś w nim nie pasuje. Z życiem trzeba się mocować albo się mu poddawać, ale nie można od niego uciekać.”

Karolina to niezwykle naiwna i niemyśląca nastolatka. No bo kto wsiadłby do samochodu obcego faceta, nie myśląc w ogóle o niebezpieczeństwie? A nie, przepraszam, ona przecież się w nim zakochała! To z miłości dała mu sobą pomiatać. Ludzie, gdzie w tym romantyzm? Trzeba też wspomnieć o jej jakże "mądrych" powiedzonkach, które z każdą stroną denerwowały mnie coraz bardziej. Jaka nastolatka cytuje swoją sąsiadkę w co trzecim zdaniu? Marta Fox chciała się chyba wplątać jakoś do świata młodzieży, ale jak widać z marnym skutkiem.

Czwartkowe cytaty #12

„Nigdy nie jest się zupełnie wolnym, jeśli się kogoś za bardzo podziwia.”

Tove Jansson - Opowiadania z Doliny Muminków

64) Numery. Czas uciekać

Każdy z nas kiedyś umrze. Nie wiemy kiedy, jak, gdzie. Nie wiemy - nie powinniśmy wiedzieć. I czy tak naprawdę chcemy znać datę swojej śmierci? Czy chcemy żyć ze świadomością, że umrzemy za kilka dni, za tydzień, za rok, za dwadzieścia lat? Jem ma dar, a może przekleństwo -  widzi numery, daty. Daty śmierci. Wszystkich ludzi na świecie. Wystarczy, że spojrzy komuś w oczy. I już wie. Nikt jej nie pytał, czy chce wiedzieć.

„Śmierć jest zupełnie normalna, nie wiem, dlaczego wszyscy mają z nią takie problemy. Przecież i tak musimy się z tym pogodzić.”

Sięgając po tę książkę miałam duże oczekiwania. Miałam nadzieję na coś wciągającego, wstrząsającego i pełnego przygód. Na coś nowego i ciekawego. Spodziewałam się dużej dawki a k c j i. A co dostałam?