Trzy! To już trzy! Trzy latka! Urodzinki Zaczarrowanej!!!

Kochani, najdrożsi, przewspaniali, cudowni, wytrwali czytelnicy! 

T R Z Y  L A T A!!! 

Czy Wy wiecie, jaki to szmat czasu? Wiecie, ile wydarzyło się przez te trzy lata? Ile wspomnień, chwil, podróży, śmiechów i płaczów, ile książek, recenzji, napisanych komentarzy? Ile godzin wahania, czy aby z tym nie skończyć? Ile radości, że ktoś tu zagląda? Ile planów, tych spełnionych i tych tylko pomyślanych? Ile czasu spędzonego przed ekranem komputera lub z nosem w książce?

A gdyby tak wszystkim nastolatkom wszczepić do mózgów komplanty...?

Pytanie do publiczności: czy ktoś z Was nie słyszał choćby raz o serii Felix, Net i Nika? Czy to w ogóle możliwe? Rafał Kosik powraca z trójką genialnych przyjaciół w już c z t e r n a s t e j części ich przygód. I choć tytuł nie brzmi zbyt zachęcającą i przywodzi na myśl raczej powieść obyczajową dla młodzieży niż science-fiction, to autor po raz kolejny zaskakuje - swoją pomysłowością, poczuciem humoru i niepokojącą wiedzą z niezidentyfikowanych źródeł.

"Dlaczego więc nie chłonąć każdego wspomnienia?"

Tik... Tak... Tik... Tak... 

Czas mija, sekunda za sekundą, minuta za minutą, godzina za godziną, miesiąc za miesiącem, rok za rokiem, w kółko i w kółko, ciągle i ciągle, tik... tak... Nasz czas jest policzony. Na szczęście dla nas nie wiemy, ile czasu jeszcze nam zostało. To dobrze. Życie z myślą, że niedługo umrzemy, byłoby nie do zniesienia. Wprawiałoby nas w obłęd, strach. Nie pozwalałoby nam normalnie funkcjonować. Tik... tak... tik... tak... Liczylibyśmy każdą sekundę. Myślelibyśmy tylko o jednym - o śmierci. I o tym, ile jeszcze moglibyśmy tu na Ziemi zrobić. A już nie możemy. 

Mroczna baśń o PRLu... W rolach głównych: Bubeki, Milipanci i Wroniec

 "Posłuchajcie, to nie zdarzyło się naprawdę"

Stoisz w kolejce. I czekasz. Czekasz. Czekasz... Mijają minuty. Godziny. Stoisz. O! Pół kroczku do przodu. Stoisz dalej. Przed Tobą i za Tobą sznur obcych twarzy, w rękach siaty, mgliste spojrzenia, smutne grymasy. Stoisz tak jak oni. Świat stracił kolory, wkoło betonowe, szare bloki, szarzy przechodnie, szara codzienność. Szarość. Wszechogarniająca. Wracasz do domu. W pokoju smuży telewizor. Coś tam gadają. Patrzysz beznamiętnie, pusto. Jest grudzień. Rok 1981.

Irytująca wspaniałość wzajemnej różnicy zdań - przyherbatkowa pogawędka!

"Czasem chwytanie ulatującej myśli przypomina ściganie ptaka, który wpadł do pokoju. Człowiek się skrada na paluszkach, wyciąga rękę... i fruuu! Ptaszka nie ma, umknął w ostatniej chwili, machając skrzydełkami..."

Alan Bradley – Zatrute ciasteczko